Հնդիկ աշխատողներն Իջևանում փակել էին Մ4 միջպետական ճանապարհը

Օգոստոսի 6-ի երեկոյան, Իջևան քաղաքի կարի արտադրամասերից մեկում աշխատող Հնդկաստանի մի խումբ քաղաքացիներ փակել էին Իջևան-Երևան միջպետական ճանապարհը։ Ակցիայի մասնակիցների խոսքով՝ նրանք ամիսներ շարունակ չեն ստացել աշխատավարձերը, ինչն էլ և դարձել է բողոքի պատճառ։

Դեպքի վայր են ժամանել ոստիկանության աշխատակիցները և, բացատրական աշխատանքների ու բանակցությունների արդյունքում, կարճ ժամանակ անց ճանապարհը բացվել է․ կանխվել է լարվածության հնարավոր սրումը։

Ստեղծված իրավիճակի վերաբերյալ «ԻՋ գրանտ տեքստիլ ՕՊՏ» ՍՊԸ տնօրեն Մհեր Միրզոյանը Տավուշ Մեդիայի հետ զրույցում նշեց, որ կարի արտադրամասում աշխատում է շուրջ 205 հնդիկ, որոնք 3 տարվա աշխատանքային պայմանագրով են ներգրավված։ Նրա խոսքով՝ բողոքի ակցիային մասնակցած աշխատակիցների աշխատավարձերը վճարված են, և նրանք հիմնականում բարձր աշխատավարձի և կրճատված աշխատաժամերի պահանջ են առաջադրում։

«Հնդիկ աշխատողների շարքերում կան կազմակերպիչներ, ովքեր նախաձեռնել էին բողոքի ակցիան։ Սպասում ենք մեր իրավաբանի այցելությանը՝ իրավական դաշտում հարցը հստակեցնելու և կարգավորելու համար», – նշել է Մհեր Միրզոյանը։

Իջևանում տեքստիլ արտադրամասը գործում է 2019 թվականից։ Այստեղ կարում են որսորդական համազգեստներ, որոնք հիմնականում արտերկիր են արտահանվում։ Արտադրամասն ունի մոտ 400 աշխատակից, ովքեր Իջևան քաղաքից են ու համայնքի գյուղական բնակավայրերից։

Ստեղծված իրավիճակի հետագա զարգացումների, հնդկական կարճամետրաժի նոր սցենարական լուծումների մասին ձեզ անպայման կիրազեկենք։

Մեր թղթակիցները կզրուցեն նաև ճանապարհը փակած հնդիկ աշխատակիցների հետ։

«Պարն արտահայտում է յուրաքանչյուր ազգի բնորոշ գծերը, մանավանդ բարքն ու քաղաքակրթության աստիճանը». հուլիսի 29-ին Իջևանում տեղի ունեցավ «M» պարային համույթի հաշվետու համերգը։

Համույթի սաները ազգային, հայկական-ժողովրդական, ինչպես բազմատեսակ պարերով զարդարեցին Իջևանի Շատրվանների հրապարակը։

Տավուշյան ռեպորտաժի ձայնն ընթերցվել է արհեստական բանականության միջոցով․ ի դեպ՝ AI գործիքները Տավուշ Մեդիայի «զինանոցում են»։

Տավուշի մարզը՝ իր բնության գեղեցկությամբ ու հյուրընկալ բնակչությամբ, առանձնանում է ևս մի տարբերությամբ․ այն է Վարդավառի տոնի անցկացման և տոնակատարությունների կազմակերպման ավանդույթը, որ դարերով պահպանվել է ամբողջ մարզում՝ Դիլիջանից Իջևան, Բերդ և Նոյեմբերյան։

Հայ ժողովուրդն ունի հարուստ տոնածիսական մշակույթ, որի արմատները ձգվում են նախաքրիստոնեական դարերից։ Այդ տոներից մեկը Վարդավառն է։ Տոնը հայտնի է իր ուրախ և կենդանի բնույթով․ այդ օրը մարդիկ միմյանց վրա ջուր են լցնում՝ խորհրդանշելով մաքրություն, վերածնունդ և բարի ցանկություններ։ Հայոց ազգային տոնացույցում Վարդավառն առանձնանում է իր հնությամբ, բազմաշերտ իմաստներով և տարածական բնույթով։ Այն տարվա սպասված, ամառային ամենամեծ տոնն է, որը, ինչպես վկայում են և՛ բանավոր ավանդազրույցները, և՛ պատմագիտական աղբյուրները, սկիզբ է առել նախաքրիստոնեական շրջանից, իսկ քրիստոնեության ընդունումից հետո վերաիմաստավորվել և համակցվել է Հայ Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու տոնացույցին՝ որպես Պայծառակերպության տոն։

Վարդավառի արմատները գալիս են հեթանոսական դարաշրջանից և կապված են սիրո, գեղեցկության, ջրի և պտղաբերության հովանավոր Աստղիկ դիցուհու պաշտամունքի հետ։

Հենց Աստղիկն է համարվել սիրո աստվածուհին, ում նվիրված արարողակարգերն ուղեկցվել են ջրի պաշտամունքով, ծաղիկների նվիրումով և տոնահանդեսներով։ Ըստ ավանդության՝ Աստղիկը վարդերով է լվացվել և իր մաքուր մարմնից վարդեր են թափվել, որոնք դառնում են Աստծո փառքի նշանները։ Այդ իսկ պատճառով է, որ Վարդավառի գլխավոր խորհրդանիշներից են վարդն ու ջուրը։ Այդ երկու տարրերը հանդես են գալիս իբրև սրբագործող և մաքրագործող՝ մարմնավորելով թե՛ երկրային և թե՛ երկնային գեղեցկության տարրերը։

Հայոց հին տոմարի Նավասարդ ամսվա առաջին օրերին՝ հուլիսին, նշվել է տոնը՝ որպես նոր տարվա սկիզբ և բարու խորհրդանիշ։ Նավասարդը համարվել է տարվա սկիզբը, և դրա առթիվ անցկացվել են մեծ շուքով ժողովրդական տոնախմբություններ։ Վարդավառն այդ տոնականության բաղկացուցիչ մասն է եղել, որտեղ ոչ միայն փառաբանել են բնության աստվածություններին, այլև հանդես են եկել ժողովրդական խաղերով, երգերով, պարերով և ջրի պաշտամունքով։ Քրիստոնեության ընդունումից հետո՝ 301 թվականին, Հայ Առաքելական եկեղեցին տոնին տվել է նոր բովանդակություն։ Այն վերակոչվել է իբրև Պայծառակերպության տոն։

Ըստ ավանդության՝ Վարդավառը նշվում է այն օրը, երբ Տերը բարձրացավ Թաբոր լեռը, աղոթեց և պայծառակերպվեց՝ աշակերտների առաջ հայտնվելով աստվածային փառքով։

Այսինքն, հին ավանդույթը եկեղեցին խարսխեց նոր ուսմունքի հիմքի վրա՝ պահպանելով տոնի արարողությունը, իմաստն ու նշանակությունը, սակայն մաքրելով դրանք հեթանոսական բովանդակությունից ու տարրերից։ Ի հակառակ բազմաթիվ նախաքրիստոնեական տոների՝ Վարդավառը չի արգելվել և չի ջնջվել ժողովրդի հիշողությունից։ Ընդհակառակը՝ այն վերաիմաստավորվել է, անցել տարբեր ձևափոխումների ընթացքով և շարունակում է ապրել հայ ժողովրդի կյանքում։

Ինչ պետք է իմանալ տավուշյան Վարդավառի մասին։

Տավուշի մարզում Վարդավառի տոնը հայտնի է «Վրթիվեր» անվամբ, որը բարբառով արտահայտումն է։ Բնակիչների համոզմամբ, «Վրթիվերը» նախնիներից է հասել մեր օրեր՝ որպես սերնդեսերունդ փոխանցվող ծիսակարգ։ Տարածված կարծիք է եղել, ըստ որի, տոնի անվանումը կապվում է «վարդ» ծաղիկի հետ։ Տոնն ունեցել է և այժմ էլ ունի իր յուրահատուկ ժամանակացույցը․ ինչպես բանավոր վկայություններն են փաստում, Տավուշի մարզում Վարդավառը միշտ նշվել է հուլիսի 20-ից հետո առաջին կիրակի օրը։ Չնայած Հայ Առաքելական Եկեղեցու տոնացույցում Վարդավառը նշվում է Սուրբ Զատկից 98 օր հետո, Տավուշի մարզի բնակավայրերում՝ հատկապես Իջևանի, Նոյեմբերյանի և Բերդի շրջաններում, ձևավորվել է ժողովրդական մի այլընտրանքային ավանդույթ՝ այն նշել հուլիսի վերջին կիրակի օրը։ Այս շարքում կան բացառություն կազմող գյուղական բնակավայրեր, որոնք ունեն տոնը նշելու իրենց ամսաթիվը (օրինակ՝ Ոսկեպար, Կիրանց, Չինարի, Մովսես․․․)։

Մարդկանց հիշեցողություններում դեռ թարմ է տոնի նկարագիրը․ դեռ 20-րդ դարի սկզբին Վարդավառի տոնը կապված է եղել դաշտային աշխատանքների ավարտի հետ։ Երբ հացահատիկի հունձն ավարտվում էր, համայնքի բնակիչները հավաքվում էին և կազմակերպում հյուրընկալ տոնական սեղան՝ ի պատիվ աշխատավորների։

Այս ավանդույթը վկայում է տոնի սեզոնային բնույթի, ինչպես նաև նրա՝ համայնքային համերաշխությունը խթանող նշանակության մասին։ Խորհրդային կարգերի ժամանակ՝ ինչպես նշում են մարդիկ, արգելված էր բացահայտ կերպով տոնել կրոնական ենթատեքստ ունեցող տոները։ Այդուհանդերձ, Վարդավառը պահպանվել է ժողովրդի հիշողության մեջ, իհարկե, խուսափելով բացահայտ քրիստոնեական բնութագրումներից։ Այդ տարիներին, ինչպես հետաքրքիր դրվագով պատմում է իջևանցի 72-ամյա պապիկը, ռադիոն փորձում էր վերաիմաստավորել տոնը՝ հայտարարելով, թե այն կապ ունի Վարդան Մամիկոնյանի հետ, ով իբր այդ օրերին զորքով անցել է Տավուշով և աղբյուրներ է կառուցել։ Չնայած այդ պատմությունը չունի որևէ պատմագիտական ապացույց, այն հետաքրքիր օրինակ է, թե ինչպես են փորձել տոնն աշխարհիկացնել՝ չեզոքացնելով դրա հոգևոր ու նախաքրիստոնեական տարրերը։

Տավուշի մարզում Վարդավառը միշտ եղել է մեծ ու սպասված տոն, որի առիթով հավաքվել են ոչ միայն համայնքի ներսի, այլև արտերկրում բնակություն հաստատած ընտանիքների անդամները։ Տոնն ընկալվել է որպես առիթ՝ վերադառնալու հայրական օջախ, հիշելու նախնիներին ու վերարժևորելու ընտանեկան կապերը։

Վարդավառին նախապատրաստվել են ամբողջ ընտանիքով։ Յուրաքանչյուրն իր գործն է ունեցել։ Երեխաները ջուր էին հավաքում, իսկ մեծերը՝ նախորդ օրը հավելյալ սեղաններ և աթոռներ էին բերում։ Ընդունված է եղել գառ գնել, կամ ունեցած գառը հենց տոնի առավոտյան մորթել։ Բոլորը՝ ունևոր թե աղքատ, իրենց ձևով մասնակցել են տոնին։ Տարիքով մեծերը հիշում են, թե ինչպես էին տարիներ առաջ Վարդավառը նշում սարերում՝ առատ բերք ու բարիքի պայմաններում։ Բազմաթիվ ընտանիքներում մատաղն արվել է որևէ խնդրանքի կամ շնորհակալության նպատակով՝ երեխան ծնվել է, հիվանդն առողջացել, անձը փորձանքից է փրկվել։ Մատաղի ծիսակատարությունները հաճախ կատարվել են խաչքարերի, սրբախաչ ծառերի կամ աղբյուրների մոտ, նաև այս նպատակով է, որ տոնը նշելու համար այցելում էին սրբավայրեր։

Տոնի օրն առավոտ ծեգին տան մեծը՝ տատը, սկսում էր գաթա թխել։ Պատրաստում էին նաև Վարդավառին հատուկ քաղցրավենիքը՝ նազուկը, որը տավուշյան բարբառում մի քանի անվանումներ ունի՝ սալի, հասալի, փսալի, թերթերուկ, նազուկ։ Ամբողջ գյուղով մեկ առավոտյան տարածվում էր թարմ նազուկի բույրը։

Հատուկ ուտեստ էր նաև գառան արյունը, որն այսօր էլ տեղական յուրօրինակ ճաշատեսակ է։ Տոնական սեղանը հիմնականում կազմված էր տնային պայմաններում պատրաստված կերակուրներից՝ սեփական այգուց հավաքված մրգերով ու բանջարեղենով։ Հյուրընկալության նշան էր համարվում տան դարպասների ու դռների բացված լինելը։ Շատ ընտանիքներում տան ավագը տոնի առավոտյան ասել է. «Ով Վարդավառի օրը առաջինն արթնանա ու լվացվի Վարդավառի ջրով, նրա աչքերը միշտ առողջ կմնան»։

Այդ օրն ասել են՝ չպետք է ոչ ոքի նեղացնես, վիճես կամ վատ խոսք ասես։ Տոնն ուղեկցվել է ջրոցիով՝ ջրային խաղով։ Ջրոցին ասոցացվել է մաքրության, հոգսերից ազատվելու և նոր սկզբի հետ։ Ասում էին, որ ջուրը ցավերն ու դժբախտությունները կտանի իր հետ, ու մարդը մաքրված կմնա՝ ինչպես հոգով, այնպես էլ մարմնով։ Ջրում էին բոլորին՝ երեխաներից մինչև երիտասարդներ։ Սակայն խաղը սահմաններ ուներ։ Հարգանքի նշան էր չջրել տարեց մարդկանց, եկեղեցուց դուրս եկողներին կամ սև հագուստով անցնողներին։

Վարդավառին ուղեկցող խաղերն ու զբաղմունքները նույնպես յուրահատուկ էին՝ պարզ, կենդանի ու ներգրավող։ «Տփնուկի», «Յոթ քար», ծաղկահավաք՝ խաղեր, որոնք մնայուն էին սերունդների հիշողության մեջ։ Դրանք խաղեր էին, որոնք պահանջում էին շարժում, կոլեկտիվ մասնակցություն, աղմուկ ու ծիծաղ։

Ծաղկահավաքը հատկապես սիրված էր։ Փոքր երեխաներն ու աղջիկները հավաքում էին դաշտի ծաղիկները, մասնավորապես «Նարգիզ» ծաղիկը, որը հենց վարդավառյան ծաղկատեսակ էր, փնջում էին, դրանցով զարդարում թե՛ իրենց, թե՛ շրջապատը։ Տավուշցիների հուշերում դեռ պահպանվել է, թե ինչպես էին այդ օրը զարդարում նաև կենդանիներին՝ հատկապես կովերին։ Կովերի եղջյուրներին ծաղկեպսակներ էին դնում՝ հավատալով, որ այդպես նրանք չեն հիվանդանա և առատ կաթ ու միս կտան։ Ծաղիկներով է զարդարվում նաև եկեղեցու խորանը։

Ժողովրդական երգերը ուղեկցում էին տոնական օրն ու ամբողջ նախապատրաստական շրջանում։ Տոնին բնորոշ երգերն այսօր արդեն մոռացության են մատնվում, իսկ մի մասը ժամանակի ընթացքում ձևափոխվել են։ Մարդկանց հիշողության մեջ դեռ հստակ հնչում են այդ հին ու բարի մեղեդիները՝ «Վարդավառ է, վարդավառ, մեր գեղում մեծ վարդավառ», «Աղջի Լուսինե», «Իմ յարո ջան», «Լոռվա սիրուն սարերը»։ Այս երգերն արտահայտում էին մարդկանց սերը բնության, հայրենի գյուղի, սիրած անձնավորության և կյանքի հանդեպ։ Բացի երգերից, օրվա ամբողջ մթնոլորտը լցված էր օրհնանքներով։ Մարդիկ միմյանց ջուր էին ցողում՝ մաղթելով․ «Ջրի նման մաքուր լինես», «Ջուրը բախտդ կբացի», «Ջրի նման երկար կյանք ունենաս», և այլն։ Ջուրն այստեղ ուներ խորհրդանշական իմաստ՝ մաքրում էր հիվանդություններից, փորձանքներից, վատ մտքերից։

Տոնի կարևոր մաս էր կազմում նաև հումորը։ Տավուշցիների շրջանում տարածված հումորային խոսք կար․

«Տարվա կեսն աշխատում են Նոր տարի անելու համար, մյուս կեսը՝ Վարդավառ»։

Թեթև ժպիտ առաջացնող այս հումորի տակ թաքնված էր կարևոր գաղափար․ այսինքն, տոնն այնքան կարևոր է, որ արժեր ամիսներ շարունակ պատրաստվել՝ թե՛ ֆինանսապես, թե՛ հոգեպես, ինչու ոչ՝ նաև ֆիզիկապես։ Օրվա ավարտին, երբ ջրոցին ավարտվում էր, և մատաղն արդեն մատուցված էր, մարդիկ միմյանց բարի խոսքեր էին ասում՝ բերք ու բարքի առատություն, առողջություն, և ամենակարևորը՝ խաղաղ երկինք ու ներդաշնակ աշխարհ։

Հեղինակ՝ Էռնեստ Խանումյան

Դիտեք Տավուշի մարզի համայնքներում անցկացված վարդավառյան միջոցառումների մասին մեր տեսանյութերը:

«Նիկարմ» ֆուտբոլային ակումբի 25-ամյա հոբելյանի միջոցառումների շրջանակում տարվա ընթացքում անցկացվել են մի շարք միջոցառումներ՝ ներգրավվելով տարբեր սերնդի ֆուտբոլիստների։ 25 տարիների ընթացքում «Նիկարմի» կազմում հանդես են եկել տարիքային թիմեր, ովքեր հուլիսի 12-ին և 13-ին հավաքվել էին Գետահովիտի մարզադաշտում։

Գործունեության 25 տարիների ընթացքում ֆուտբոլային ակումբի թիմերը մասնակցել են տարբեր տարիքային առաջնությունների։ Տավուշի մարզի սպորտային կյանքում ֆուտբոլի մասայականնացման աշխատանքներում մեծ է «Նիկարմի» դերը։

25-ամյակի գավաթը ստանում են «Նիկարմ 02» թիմը․ ինչպես անցնող 25 տարիների ընթացքում, այս անգամ ևս հաղթում է թիմային պայքարն ու մարզական ոգին։

137 կմ երկարությամբ Աղստև գետն անցնում է Իջևան ու Դիլիջան քաղաքներով։ Մարդկանց հուշերում դեռ թարմ են ոչ վաղ անցյալում գետի երկայնքով աճող վարդերն ու այլ ծաղկատեսակներ, որոնք լրացուցիչ գույն ու բույր էին բերում քաղաքին։ Աղստևն այսօր էլ հոսում է իր հունով,  բայց գետի պատկերը շարունակում է մնալ մտահոգիչ։ Վերջին ջրհեղեղն էլ եկավ հիշեցնելու, որ գետի հունը խցանողը գետաբերուկներից զատ նաև կոմունալ-կենցաղային, արտադրական աղբն է, որ շարունակաբար նետվում է գետ։ Իջևանում քաղաքացիների համար աղբահանության 3 եղանակ է գործում՝ լցնել աղբամանը կամ թողնել նախատեսված վայրում, թողնել փողոցում կամ նետել Աղստև գետը՝ «ջուրը կտանի» տրամաբանությամբ։  Տարիների ընթացքում ձևավորված այս վարքը դեռ շարունակվում է հանրության լուռ համաձայնության պայմաններում։ Աղտոտվածությունն այսօր ոչ միայն տեսանելի ու շոշափելի է, այլև, որ և որ առավել խնդրահարույց է՝ դա ընդհանուր հանդուրժողականությունն է խնդրին։

«Քաղաքացիական երիտասարդական կենտրոն» ՀԿ-ն հերթական անգամ բարձրաձայնում է Աղստև գետի աղտոտվածության մասին։ Վերջին միջոցառումը հանրային ակցիան էր Իջևանի շատրվանների հրապարակում։ Նախաձեռնած քննարկումները, դիտարկումներն ու հետազոտությունները հանգեցրել են այն տեսակետին, որ համայնքը իր սեփական բնապահպանական ռազմավարական փաստաթուղթը պիտի ունենա։

Քաղաքային թաղամասերի ու գյուղական բնակավայրերի կոյուղաջրերը, Աղստևի՝ քաղաքին ափամերձ հունի երկայնքով կառուցված տնտեսական նշանակության, հասարակական օբյեկտների, ափամերձ բազմաբնակարան շենքերի շինարարական, կենցաղային աղբը գետն են լցվում։ Չնայած՝ Աղստևը լեռնային գետ է, տարվա գարնանային սեզոնին այն ինքնամաքրման փորձեր է անում, սակայն անզեն աչքով էլ երևում է՝ գետի ջուրն աղտոտված է, կապտականաչ ջրիմուռները՝ տարածված։

Անդրսահմանային նշանակության Աղստև գետի պատկերն անհանգստացնում է հատկապես շրջակա միջավայրի պահպանությամբ զբաղվող կառուցներին, բնապահպաններին։  2024 թվականին Տավուշի մարզում բնակիչները տեսան գետի բացասական կողմը․ այն քշեց-տարավ բնակելի տներ, վնասեց միջպետական ճանապարհ ու համայնքային ենթակառուցվածքներ։

ՀՀ կրթության, գիտության, մշակույթի և սպորտի նախարարության հայտարարած մշակութային կրթության տարվա շրջանակում անցկացվել է «Մշակութային վերջին զանգ» մրցույթը:

ԿԳՄՍ նախարարի հրամանով հաստատված «Մշակութային վերջին զանգ» միջոցառումների մրցութային հանձնաժողովն ամփոփել է արդյունքները՝ ըստ սահմանված գնահատման սանդղակի: Ժյուրիի գնահատման հիման վրա յուրաքանչյուր մարզում, ինչպես նաև մայրաքաղաքում հաղթող է ճանաչվել երկուական դպրոց:

Տավուշի մարզում հաղթող են ճանաչվել Իջևանի Գ. Անանյանի անվան ավագ դպրոցն ու Նոյեմբերյան համայնքի Լճկաձորի հիմնական դպրոցը։

«Մշակութային վերջին զանգ» մրցույթին դպրոցները մասնակցել են կամավորության սկզբունքով՝ ներկայացնելով համապատասխան հայտ մինչև 2025 թվականի մայիսի 29-ը ներառյալ: Հայտը ներառում էր միջոցառման ծրագիրը (սցենար), 10 լուսանկար միջոցառումից, ինչպես նաև մինչև 10 րոպեանոց տեսագրություն (այդ թվում՝ սիրողական տեսագրություններ):

Լճկաձորի հիմնական դպրոցի «Մշակութային վերջին զանգը»․ տեսանյութը այստեղ:

View this post on Instagram

A post shared by Տավուշ ՀԸ / Tavush TV (@tavush_tv)

Քրեական ոստիկանության Տավուշի մարզային վարչության ծառայողները օպերատիվ տեղեկություն էին ստացել, որ Իջևան քաղաքի բնակիչ 43-ամյա տղամարդը առանձնատանն ունի հատուկ պայմաններում պատրաստված լաբորատորիա, որտեղ աճեցնում է կանեփ, ինչպես նաև պահում է մարիխուանա տեսակի թմրանյութ։

Տավուշի մարզային քննչական վարչությունում նախաձեռնվել է քրեական վարույթ, որի շրջանակում կատարված զննությամբ իջևանցի տղամարդու տանը հայտնաբերվել է արհեստական լուսային և հովացման համակարգերով պատրաստված լաբորատորիա, որտեղ պլաստմասե տարաների մեջ աճեցրել էր կանեփի բույսեր: Հայտնաբերվել է նաև մարիխուանա տեսակի թմրանյութ։
Նախաքննությամբ հանգամանքները պարզվում են:

Ծանուցում. Ենթադրյալ հանցանքի մեջ կասկածվողը կամ մեղադրվողը համարվում է անմեղ, քանի դեռ նրա մեղավորությունն ապացուցված չէ ՀՀ քրեական դատավարության օրենսգրքով սահմանված կարգով` դատարանի` օրինական ուժի մեջ մտած դատավճռով:

Մայիսի 12-ին՝ ժամը 10:00-ից մինչև 15:00-ն ընկած ժամանակահատվածում, Տավուշի մարզի Իջևան համայնքի Կիրանց բնակավայրում անցկացվելու է ««Օդային տագնապ» ազդանշանի դեպքում բնակչության ազդարարման, պատսպարման և տարհանման աշխատանքների կազմակերպումը» թեմայով վարժանք, որի ընթացքում՝ ժամը 12:00-ին, գործարկվելու է էլեկտրական շչակ։

Խնդրում ենք չանհանգստանալ։

Հայրենական մեծ պատերազմում տարած հաղթանակի 80-րդ տարեդարձի կապակցությամբ Իջևանի Սահմանադրության հրապարակից մեկնարկեց քայլերթ` դեպի Հայրենական մեծ պատերազմի զոհերի հիշատակը հավերժացնող հուշահամալիր:
Հուշահամալիրի տարածքում օրվա խորհրդով անցկացվեց տոնական միջոցառում։

Առաջատար Տեխնոլոգիաների Ձեռնարկությունների Միության Տավուշի մարզի ենթակառուցվածքներում և նախագծերում ՀՀ ԲՏԱ նախարար Մխիթար Հայրապետյանը

ԱՏՁՄ տնօրեն Սարգիս Կարապետյանի ուղեկցությամբ նախարարն այցելեց «ԻննոԻջևան» նորարարական հանգույց, Իջևանի թիվ 1 հիմնական դպրոցի «Արմաթ» ճարտարագիտական աշխատանոց և Իջևանի «Իրական դպրոց» ապա ԱՏՁՄ անդամ աշխարհահռչակ «Microchip Technology» ընկերության մասնաճյուղ։
Ընտրված երթուղին պատահական չէ, և մանրամասնորեն ցուցադրում է Հայաստանի տեխնոլոգիական համայնքում տաղանդի զարգացման ընթացքը։

Հայաստանի ավելի քան 600 դպրոցներում գործող «Արմաթ» աշխատանոցներում է տեղի ունենում երեխաների առաջին ծանոթացումը տեխնոլոգիական աշխարհին։ Ապա «Արմաթի» ծրագրերով անցած պատանիները կրթությունը շարունակում են «Իրական դպրոցներում», որոնց թիվը պլանավորվում է հասցնել 60-ի, ինչից հետո, որպես երիտասարդ մասնագետներ կամ տեխնոլոգիական ձեռներեցներ, հայտնվում են նորարարական հաբերում․ «ԻննոԻջևանն» այդպիսի հաբերից է։ Իսկ, թերևս, ամենահաջողակները՝ ժամանակի ընթացքում համալրում են «Microchip Technology»-ի պես առաջատար ընկերությունները։

Նախարարը կարևորել է մարզերում տեխնոլոգիաների զարգացմանն ուղղված ծրագրերի ներդրումը և իրականացումը, առանձնահատուկ շեշտել «Արմաթ» ճարտարագիտական աշխատանոցների ծրագրի բացառիկությունը, նաև որպես պետություն-մասնավոր համագործակցության ամենամասշտաբային և հաջողված օրինակներից մեկը։

Տեղի ունեցած քննարկման ընթացքում անդրադարձ է կատարվել  պետություն-մասնավոր արդյունավետ համագործակցության կարևորությանը։  Քննարկվել և պարզաբանվել են նաև բարձր տեխնոլոգիաների ոլորտի պետական աջակցությունների տրամադրման,  նոր ծրագրերի ընձեռած հնարավորություններին առնչվող մի շարք հարցեր։